انتشارات دانشگاه اديان و مذاهب منتشر کرد :پرستش ستایش و نیایش از گرایشهای فطری بشر است که ادیان الهی از جمله اسلام در متون مقدس به آن پرداخته اند در این میان نقش فقهای امامیه در تبیین جایگاه نماز درخور توجه است اثر حاضر حاصل تحقیق نگارنده بر روی نسخه ای خطی از کتاب میرزا مهدی اصفهانی فقیه نامدار شیعه است که به عنوان فقیه ی قرآنی نماز را از دیدگاه معارفی اعم از قرآنی و روایی تحلیل کرده است. او نماز را از نظر لغوی همان دعا میداند و می گوید دعا ندا نیست؛ بلکه ندا یکی از شکلهای دعاست دعا به معنای توجه کردن و روی آوردن به غیر است و نماز عبارت است از توجه بی قیدوشرط به غیر میرزا با تمسک به قرآن غرض از آفرینش بندگان را عبادت و بندگی خدا می داند که اسباب رحمت برای آنهاست بندگان با عبادت و ابراز ،بندگی مشمول رحم و رحمت خداوند می شونداو در مقام عبودیت دو موضوع بسیار مهم وانه ناك مولویت (سروری) و عبودیت بندگی و پرستش را یادآور می شود وظیفه ،بنده بندگی و کرنش کردن و وظیفه ی مولا سلطنت و رهبری است. میرزا معتقد است عروج الی الله که غایت و نهایت آرزوی مخلوقات است با نماز به دست می آید او با استناد به روایات حقایق ارکان و اجزای نماز مانند الفاظ ،اذان ،اقامه، حمد، سوره رکوع و سجده را از دیدگاه معصومانه تشریح می کندفروشگاه اینترنتی 30بوک