انتشارات ارس منتشر کرد : بخشی از کتاب نخل در فرهنگ ایرانی«19: نخل در باورها و اعتقاداتجهانگرد سوئدی در سفرنامه اش می نویسد: اگر کسی درخت خرما را قطع کند، مثل این است که جوانی را کشته است و یا در جای دیگر زمانی که شاهد قطع نخلی بوده می نویسد: قربانی، یک درخت پنجاه ساله ی نر بود که چون شروع به پژمردن کرده بود، محکوم به مرگ شد و من شاهد تمام جریان هستم. آدم فوری احساس می کند که صاحب باغ و همراهانش که با این نخل بزرگ شده اند و او را از بچگی می شناسند، آن قدر اندوهگین می شوند که گویی در مقابل دوستی دیرین، عمل زشت و خالی از وفا از آن ها سر می زند. (هدین 1355)برکت و قداست و تداوم زیستی نخل از طریق مغز، همه عواملی است که در مناطق نخل خیز، مرگ این درخت نسبت با اشجار دیگر، از منزلت خاص برخوردار است. کراهت قطع نخل به گونه ای است که در طبس به هنگام ساخت بنا، اگر درخت نخل در هر قسمت از نقشه بنا قرار گیرد در همان مکان باقی مانده و بخشی از تنه و سر آن از سقف یا دیوار به طرف خارج قرار می گیرد.در نهبندان قطع نخل، برابر با ریختن خون 9 انسانِ بی گناه است. در این منطقه اگر نخلی ثمر ندهد و مالک آن قصد قطع آن داشته باشد، شخصی دیگر ضامن ثمر آن در سال آینده می شود، بدین منوال از قطع آن جلوگیری می شود و با این کار معتقدند که آن نخل ثمر خواهد داد.اصولاً اعتقادی یکسان در تمام مناطق نخل خیز وجود دارد که اگر نخلی از باردهی باز بماند، آن را با چوب کتک می زنند، زیرا بر این باورند که نخل از بازماندهٔ گل آدم آفریده شده و احساس دارد و به همین دلیل درد آن کتک را احساس کرده و سال بعد به بار می نشیند. (انجم روز 1373)از بین بردن نخل حتماً باید دلایلی مثل پیر شدن و عدم باردهی، تراکم انبوه نخل ها، که مزاحم رشد یکدیگر بودن، داشته باشد و بدین سان قطع کردن درخت نخل، مثل دور انداختن سرمایه ی نقد در حال بازدهی است بنابراین با توجه به جایگاه مادی و معنوی آن در اصطلاح نخل را قربانی می کنند و این عمل حتماً در روزهای محرم اتفاق می افتد. در طبس پس از این کار مهمانی پنیر نخل داده می شود، سون هدین دراین باره می نویسد: «در چنین مراسمی، در یکی از روزهای آخر اقامتم در طبس، به منزل سید دعوت داشتم ما بر روی چمن های باغ شاهد قطع نخل بودیم قربانی، یک نخل 50 ساله ی نر بود که به دلیل پژمردن محکوم به مرگ شده بود. مردی طنابی را به دور خود و تنه ی درخت حلقه می کند و در حالی که حلقه را با خود می کشد، با چالاکی فوق العاده یی از تنه ی درخت بالا می رود، بعد با تبر تیزی شاخه ها را از تنه ی درخت جدا می کند. شاخه ها یکی بعد از دیگری به روی زمین می افتند و سرانجام نخل بی سر می شود و تارکش، در میان هم قطارهای هنوز زنده اش غارت می شود. به این ترتیب که پوسته ی محافظتی انتهای تنه ی آن جایی که برگ ها به شکل یک دسته نور می روید به کنار زده می شود و مادهٔ نرم و شیرین و پرآبی بیرون آورده می شود که پنیر خرما نامیده می شود. (هدین 448: 1335)»فروشگاه اینترنتی 30بوک