همه ی ما هر روز در صفحات اینستاگرام شاهد کودکانی هستیم که تبدیل شده اند به سوژه ای برای والدین شان. این آیا شکلی از سوء استفاده از کودکان نیست؟ هنوز جامعه ی جهانی در این باره به نتیجه ی مشخصی نرسیده است و هنوز تعداد کمی از کودکانی که هر روز به اجبار بازیگر ویدیوهای والدین شان می شوند، به بزرگسالی رسیده اند و هنوز نمی دانیم چه تعداد از کودکان ممکن است وقتی بزرگ می شوند، از والدین شان بپرسند با چه مجوزی از گریه شان، غم شان، شادی شان و حتی اندام برهنه شان فیلم گرفته اند؟ برای قضاوت درباره ی این ها خیلی زود است، اما هستند والدینی که با توجیه مذهب یا میل به شهرت یا کسب درآمد، عملا از کودکان شان سوء استفاده می کنند. و «شری فرانکی» یکی از این هاست که علیه سوء استفاده های مادرش شورش کرد و نهایتا به آزادی رسید. «خانه ی مادرم» شرح زندگی «فرانکی» و سوء رفتارهای مادرش «روبی فرانکی» است. «فرانکی» که حالا به عنوان نویسنده و فعال اجتماعی به شهرت رسیده، سال ۲۰۰۳ به دنیا آمد و در خانواده ای با شش فرزند بزرگ شد. «روبی فرانکی» یوتیوبری مشهور بود که با نمایش زندگی بی نقص خانواده ی هشت نفره شان در یوتیوب، به شهرت و ثروت زیادی رسید. اما واقعیت ماجرا طور دیگری بود. این مادر نمونه ی اینترنتی در دادگاه اعتراف کرد که فرزندانش را شکنجه کرده است و آن ها را به این باور رسانده که تحت سلطه ی شیطانند و باید برای اصلاح شدن، تنبیه شوند… البته «روبی» طی فرایندی که در همین کتاب می خوانیم نهایتا به علت سوءاستفاده از کودکانش، به زندان افتاد. اما اثرات سوء زندگی با این مادر در خانه ای که به زندانی هولناک شبیه است، باعث شد شری خاطراتش را در این کتاب بنویسد و رفتارهای سوءِ جسمی و روانی مادرش را افشا کند. او همچنین نقش مخرب ویدیوهای خانوادگی ـ ولاگ (که این روزها در فضای مجازی فراوان دیده می شوند) و تأثیرات منفی آن ها بر حریم خصوصی کودکان را به خوبی نشان می دهد. کتاب او به شکل رمانی بسیار خواندنی و جذاب نوشته شده است و ما را با خودمان که در فضای مجازی و تعصبات مذهبی گرفتاریم، روبه رو می کند و نشان مان می دهد که اگر از حق مان کوتاه نیاییم، نهایتاً به رهایی نیز می توانیم برسیم. «خانه ی مادرم» در ژانویه ی ۲۰۲۵ منتشر شد و به سرعت به صدر فهرست پرفروش های نیویورک تایمز رسید. این کتاب همچنین بهترین کتاب سال ۲۰۲۵ آمازون نیز هست. شری فرانکی با شجاعت و صداقت خود در این کتاب و فعالیت های دیگرش، به نمادی از مقاومت در برابر سوءاستفاده های خانوادگی و فرهنگی تبدیل شده و تلاش می کند صدای کودکان بی صدا باشد.