حس معصوم کودکی همیشه در ناخودآگاه ما هست وگرچه به مرورِ بلوغ و گذر عمر، آرام آرام زیر لایه های نامحسوس روانی مان می خزد اما هرگز معدوم نمی شود و اگر با زنگار پلیدی ها مکدر نگردد همواره مهم ترین بخش هستی آگاهانه ی ما یعنی "یادمان ازلی روح" را در خود حفظ می کند، یادمانی که در احوالات بعدی و ناملایمات زندگی چون فانوسی در پس حواسمان می درخشد تا ماَوای رویایمان را در دریای ظلمت زندگی گم نکنیم، در سایه های فژاک جنگل پلیدیِ مردمان و راه بردن دوباره به سوی ملکوت کودکی، نور بهشتی یا مهر مادرانه ی آن بهروزی های فراتر از آرزو. این داستان سفری پربار است در آفرینش این معنای مآلوف.