اگر علوم فنی و تجربی، ابزارهای یک زندگی مکانیکی اند، علومِ انسانی، امکان های هستی بخشِ یک زندگی خوب و بافضیلت اند. اگر انسان ها به واسطه ی پول می توانند کالاهای مصرفی را تهیه کنند و با سنگ و چوب و آهن، برای خود خانه بسازند و با خودروهایشان به سفر بروند و از طریق گوشی های هوشمند به دنیای مجازی سرک بکشند، تنها از طریق علوم انسانی و هنر است که می توانند به جهانِ یکدیگر قدم بگذارند، به هم گوش بسپارند و با همدلی و همبستگی، پادزهرِ معضلاتِ مشترک شان باشند. نوسبام در این اثر درخشان، نشان می دهد تا چه اندازه هنر، موسیقی، ادبیات، شعر و مجموعه ی بوطیقای انسانی، برای احیای یک زندگی اخلاقی ضروری اند و تا چه اندازه در معرضِ فراموشی قرار دارند. این کتاب یک مانیفستِ تمام عیار برای دفاع از هر آن چیزی است که سال ها برای یک زندگیِ فضیلتمندانه در جست وجویش بوده ایم.