«انگیزه ی نهفته در نظریه ی گسست قانون اساسی این است که برخی از بازنگری های قانون اساسی اصلا بازنگری نیستند، بلکه تلاش های خودآگاهانه ای برای انکار مؤلفه های ذاتی قانون اساسی و تخریب پایه های آن محسوب می شوند. آن ها ساختار بنیادی قانون اساسی را ویران نموده و درعین حال، پایه های جدیدی می آفرینند که ریشه در اصولی مغایر با آن ساختارهای قدیمی دارند. این تغییرات قانون اساسی پیامدهایی ماهوی برای کل نظام حقوقی و جامعه به دنبال می آورند». رساله ی «بازنگری و گسست قانون اساسی»، اثر حقوقدان برجسته ی کانادایی پروفسور ریچارد آلبرت (۲۰۱۸)، کوششی است برای بازاندیشی عمیق در مفهوم بازنگری قانون اساسی و تمایز آن از پدیده ی به ظاهر مشابه اما ماهیتاً متفاوت گسست قانون اساسی. نویسنده می کوشد با تحلیل نمونه های عملی از تعدی به قانون اساسی در سرتاسر جهان نشان دهد چگونه بازیگران سیاسی با بهره گیری فریب کارانه از سازوکارهای بازنگری به نقض اصول بنیادین قانون اساسی دست می یازند و بدین ترتیب، راهبردی نظام مند برای صیانت از هویت، ساختار و حقوق مندرج در قانون اساسی ارائه می نماید.