کتاب «روان کاوی تحت اشغال» نوشته ی لارا و استفن شیهی یکی از مهم ترین آثار معاصر در پیوند میان روان کاوی، سیاست و استعمارزدایی است. نویسندگان، هر دو روان کاو و استاد دانشگاه، با اتکا به تجربه های زیسته و همکاری نزدیک با درمانگران فلسطینی، نشان می دهند که در سرزمینی که خشونت، تبعیض و اشغال بخشی از زندگی روزمره است، روان درمانی دیگر نمی تواند «بی طرف» باشد. در این اثر، روان کاوی به جای ابزاری برای سازگارکردن فرد با شرایط سرکوب گر، به کنشی مقاومت آمیز تبدیل می شود. شیهی ها تأکید می کنند که استعمار نه تنها زمین، که ذهن، زبان و بدن انسان را نیز اشغال می کند؛ و روان درمانگر، اگر چشم بر این واقعیت ببندد، ناخواسته در همان نظام خشونت شریک می شود. کتاب در فصل هایی چون «درمان در میان ویرانه ها» و «اراده به زیستن در فلسطین»، از جلسات واقعی درمانی و تجربه های روان کاوان فلسطینی سخن می گوید؛ جایی که درمان به معنای واقعی اش، یعنی بازیابی توان احساس، سخن گفتن و باور به امکانِ بودن در جهانی غیرقابل تحمل، معنا می یابد. لارا و استفن شیهی با زبانی آمیخته به شعر و تحلیل علمی، مفهوم «سلامت روان» را از چهارچوب فردی به بستر اجتماعی و سیاسی می برند. از دید آن ها، مقاومت نه فقط کنشی سیاسی، بلکه فرآیندی درمانی است؛ شکلی از بازگرداندن کرامت و معنا به زیستن. «روان کاوی تحت اشغال» کتابی است درباره ی زخم هایی که تنها با دارو التیام نمی یابند، بلکه با گفت وگو، همدلی و آگاهی جمعی درمان می شوند. اثری که نشان می دهد روان کاوی، وقتی از برج عاج خود پایین می آید، می تواند به ابزاری برای آزادی بدل شود، نه تسلیم.