در نظام هستی چیزی پیچیده تر از حیات نیست. حیات در همه ی تجلیات آن -از سلول ها تا موجود انسانی، ساختارهای اجتماعی، زیست بوم ها، و فراتر از این ها- بی انتها، بالنده و پیش بینی ناپذیر است و درعین حال تطبیق پذیر، همراه با پایداری خودجوش. ولی چگونه از سامانه های بزرگ متشکل از اجزای ساده رفتار پیچیده سرمی زند؟ چگونه پدیده های به اصطلاح هوشمند و هشیار از اجزای ناهوشمند و ناهشیار ظهور می کنند؟ پیچیدگی پلی است بر شکاف به ظاهر پل ناپذیر میان ریزترین وجه هستی عالم (که با مکانیک کوانتومی توصیف می شود) و گسترده ترین وجه آن (که با نظریه ی نسبیت به بیان درمی آید). در پیچیدگی، کل به صورتی پیش بینی ناپذیر بیش تر از جمع اجزایش است. چیزی شبیه به جهان، چیزی شبیه به خودمان. باری، پیچیدگی، به اسراری می پردازد که جان تازه ای به علم، فلسفه و متافیزیک می دهند.