در انتهای شهر پُرهیاهو، درست زیر سایه ی ساختمان های غول پیکر و آسمان خراش های بی قواره، کافه ای وجود دارد. کافه ای نقلی با یک میز و دو صندلی. کافه ای که اگر حواست را خوب جمع نکنی، ممکن است جلوی چشمانت باشد ولی گمش کنی. کافه ای معمولی…؟ نه چندان. چون این تو نیستی که کافه را انتخاب می کنی. وقتی هم که واردش شوی قطعاً چیزهایی را تجربه می کنی که با «معمولی» فاصله ی زیادی دارند. جاودان، نیمه شیطان، صیاد یا بانوی زمان... کدامشان در کافه منتظرت خواهد بود؟