یوزف روت پیامبر خاموش را در حدود سال 1929 نوشت. یوزف روت در این رمان کمتر شناخته شده اش، سرگذشت فریدریش کارگان، انقلابی تبعیدی را روایت می کند؛ مردی که عمری را در آرزوی تحقق عدالت اجتماعی و آزادی گذرانده، اما سرانجام با مشاهده ی خیانت رهبران و تحریف کامل آرمان ها، در خاموشی و انزوا فرو می رود. کارگان از جوانی با آرمان های انقلابی رشد می کند. به دلیل فعالیت های سیاسی اش تبعید می شود، در محافل زیرزمینی اروپا فعالیت می کند، و شاهد شکل گیری انقلاب در روسیه است. اما انقلاب، پیش از آنکه به مردم برسد، توسط قدرت طلبی، خودپرستی و حذف درون حزبی، مسیرش را از دست می دهد. روت با نگاهی پیشگویانه نشان می دهد که این انقلاب، از درون پوسیده بود، و از بیرون شکست نخورد، بلکه به دلیل خیانت به صداقت، حقیقت و کرامت انسانی، از آغاز راه، ناکام بود. رهبران به جای فداکاری، به دنبال جاه طلبی اند؛ و نظریه ها پیش از آنکه در میدان عمل آزموده شوند، به ابزار سرکوب بدل می شوند. در چنین فضایی، انقلاب نه به رهایی، بلکه به تبعید، ترس و سکوت می انجامد. کارگان مانند پیامبران عهد عتیق تنهاست، پیش بینی فاجعه ای که دیگران آن را جشن گرفته اند. خاموشی او نوعی اعتراض اخلاقی است؛ امتناع از سخن گفتن در جهانی که زبان، تهی از معنا شده است. پیامبر خاموش رمانی است درباره ی آرمان گرایی شکست خورده، سقوط اخلاق در سیاست، و سکوت به مثابه اعتراض. کارگان نه بازنده است، نه شهید، بلکه شاهدی خاموش است بر دورانی که در آن حقیقت بی صدا خفه شد.