این اثر پژوهشی به مسئله ای بنیادین در فلسفه ی دین می پردازد: چگونگیِ نسبت دادنِ عمل به خدایی که در چارچوب نظامی قانون مند و علّی، همچون جهان طبیعی، حضور دارد. نویسنده با رویکردی تحلیلی و میان رشته ای می کوشد نشان دهد که مسئله ی کنش الهی نه صرفا پرسشی کلامی، بلکه معضلی مفهومی است که در نقطه ی تلاقی الهیات، متافیزیک و فلسفهی علم قرار دارد. پرسش اصلی این است که اگر جهان از قوانین علّی تبعیت می کند، چگونه می توان از دخالت یا کنش خدا در آن سخن گفت، بی آنکه نظام طبیعی مختل شود یا ضرورت های علمی بی اعتبار گردند. در این چارچوب، نویسنده با واکاوی سنت های گوناگون الهیاتی-از رویکردهای کلاسیک تا دیدگاه های معاصر درباره ی کنش غیرعلّی یا احتمالاتی- می کوشد راهی برای بازاندیشی در مفهوم «عمل الهی» بیابد. تحلیل او نشان می دهد که بسیاری از تبیین های سنتی، گرفتار دوگانه ی تقلیل گرایی طبیعی گرایانه و جبرگرایی الهی هستند و برای رهایی از این بن بست، باید فهم تازه ای از علیت و استقلال نظام های طبیعی ارائه داد؛ فهمی که در آن، کنش خدا با ساختار واقعیت تعارض نداشته باشد. نویسنده در پایان، با تکیه بر دستاوردهای فلسفه ی علم معاصر و نظریه های پیچیدگی، امکانی تازه برای اندیشیدن به رابطه ی خدا و جهان پیش می نهد. در این الگو، کنش الهی نه به معنای نقض قوانین طبیعت، بلکه به منزله ی بُعدی درونی از نظم و جهت مندی واقعیت فهم می شود؛ برداشتی که می کوشد میان ایمان دینی و تبیین علمی آشتی پدید آورد و درعین حال، شأن رازآمیز و متعال امر الهی را حفظ کند.