غلامحسین ساعدی (زاده ی ۲۴دی۱۳۱۴، تبریز - درگذشته ی ۲آذر۱۳۶۴، پاریس) با نام مستعارِ گوهرِ مراد، نویسنده و پزشک ایرانی بود. ساعدی نمایشنامه نیز می نوشت و پس از بهرام بیضایی و اکبر رادی از نامدارترین نمایشنامه نویسان زبان فارسی به شمار می رفت. ساعدی در ادبیات و اندیشه ی سیاسی از پیروان جلال آل احمد به شمار می رفت؛ و از اوایل تشکیل کانون نویسندگان ایران بدان پیوست؛ ولی عمرش دیری نپایید، پس از انقلاب ۱۳۵۷ از راهِ پاکستان به فرانسه گریخت، و سال ۱۳۶۴ در پاریس جان سپرد، و در گورستان پرلاشز، با تشییع جمع بزرگی از ایرانیان پاریس، به خاک سپرده شد. بی شک غلامحسین ساعدی یکی از بزرگ ترین نویسندگان فارسی زبان و از داستان نویس های پیشرو دهه ی چهل شمسی به حساب می آید. او از متن داستان ها، افسانه ها و روایت های فرهنگ ایرانی برخاسته است. نویسنده ای که آثارش آفریده ای از خیال واقعیت، ترس و وحشت اند و با زبانی قوی و بیانی هنرمندانه و با نمایش دردورنج مردم کشورش تاثیری عمیق بر خوانندگان آثارش باقی می گذارد. او به نسلی از نویسندگان ایرانی تعلق دارد که موفق شدند در دهه ی چهل، ادبیات و هنر ایران را به کلی دگرگون کنند و تاثیرشان بر ادبیات و تئاتر ایران تا به امروز قابل مشاهده است. کتاب های موجود در مجموعه نمایشنامه های غلام حسین ساعدی عبارت است از : - وای بر مغلوب - کلاته گل - آی بی کلاه آی با کلاه - گاو - چوب بدست های ورزیل - دیکته و زاویه - خانه روشنی - ضحاک - مار در معبد