این کتاب سفری تطبیقی میان دو جهان فرهنگی غرب و ایران است؛ تلاشی برای شنیدن گفت وگوی خاموش میان تقلای یک فیگور در نقاشی بیکن، بدن زخمی یک هنرمند پرفورمنس، هیولای یک حکاک اسپانیایی و نجوای مردی در اتاقی تاریک در تهران که برای فرار از فروپاشی، دست به نوشتن و قتل می زند. این صفحات، دعوتی است برای خیره شدن به یک «زیبایی هولناک». این هنر، هنر آسایش بخشی نیست و به رستگاری وعده نمی دهد. امید که این سفر به دل تاریکی، نه تلاشی برای یافتن نور، که تمرینی باشد برای آموختن «بدن در تاریکی».