کتاب «مغز رفیق باز» اثری است علمی و انسانی درباره ی بزرگ ترین نیاز مغز ما: ارتباط و باهم بودن. دکتر بن راین، عصب شناس دانشگاه استنفورد، در این کتاب نشان می دهد که مغز انسان نه برای انزوا، بلکه برای دوستی، همدلی و عشق طراحی شده است. به گفته ی او، همان طور که بدن ما برای حرکت و تنفس نیازمند هوا و غذاست، ذهن و روان ما نیز برای بقا به ارتباط نیاز دارند. او با بهره گیری از یافته های عصب شناسی و روان شناسی اجتماعی توضیح می دهد که هر گفت وگوی صمیمانه، هر لبخند یا تماس انسانی، باعث ترشح موادی چون دوپامین و اکسی توسین در مغز می شود که احساس شادی، آرامش و امنیت را تقویت می کنند. در مقابل، تنهایی و انزوا موجب افزایش استرس، افسردگی و حتی بیماری های جسمی می شود. راین با مثال هایی از زندگی روزمره، این پیام ساده را منتقل می کند که دوستی درمان است؛ گاهی حتی مؤثرتر از دارو. او می گوید گفت وگو با یک دوست، آغوشی از محبت یا حتی مهربانی با یک غریبه، می تواند ذهن را آرام کند و قلب را نجات دهد. در بخش های پایانی، نویسنده با زبانی انسانی تر، از عشق به عنوان نیروی بقای گونه ی ما سخن می گوید؛ عشقی که در پیوند والد و فرزند، دوستی صمیمی یا رابطه ی عاشقانه جلوه گر می شود. او یادآوری می کند که زندگی بدون این پیوندها، چیزی از معنای خود از دست می دهد. به باور راین، انسان بودن یعنی با دیگران بودن. کتاب «مغز رفیق باز» فراخوانی است برای بازگشت به مهربانی، برای آشتی با جامعه ای که در تنهایی غرق شده، یادآوری اینکه مغز ما، بیش از هر چیز، از رفاقت نیرو می گیرد.