در طول دو قرن گذشته، معنا و اهمیت نوشته های ابن خلدون به شدت محل بحث و مجادله بوده است. آیا او نخستین جامعه شناس جهان بود؟ یا اصلاً جامعه شناس بود؟ نظریه پردازی او درباره ی تاریخ تا چه حد مرهون اصول فلسفه ی یونانی است؟ آیا درباره ی اصالت کار او اغراق شده است؟ به نظر می رسد اسلام اساس تفکر تاریخی او بوده است، اما دقیقا به چه صورتی؟ نکند در نهان به راستی خردگرا و ملحد بود؟ آیا صوفی هم بود؟ چرا در مغرب و مصر آن همه دشمن داشت؟ آیا سرمشقی که از ظهور و سقوط ادواری سلسله ها به دست می داد درباره ی سرزمین های بیرون از مغرب هم صدق می کرد؟ چادر نشینی را پدیده ی خوبی می دانست یا نظری منفی بدان داشت؟ ازآنجاکه هم آینده شناس بود و هم مورخ، آیا می توان گفت که بهره ای از نبوت داشت؟ این ها برخی از پرسش هایی هستند که محققان امروزی کوشیده اند پاسخی برایشان بیابند. تفسیرهای پرشمار از ابن خلدون می تواند گویای این باشد که او چندان تصویر روشنی از خود به دست نداده است. پژوهش های چند دهه ی اخیر هر کدام از منظری خاص به اندیشه های ابن خلدون پرداخته اند. کتاب حاضر، به قلم یکی از برجسته ترین اندیشمندان معاصر، برای نخستین بار می کوشد تصویری جامع از زندگی ابن خلدون و آرای او عرضه بدارد و فضای مه آلود شکل گرفته پیرامون این شخصیت پرآوازه اما مرموز را کنار بزند.