دلوا یکی از شاخص ترین رمان های جیم هریسن، نویسنده و شاعر آمریکایی است؛ رمانی عمیق، آرام و تلخ وشیرین که با زبانی شاعرانه و لحنی صمیمی، داستان جست وجوی هویت، ریشه ها و معنای زندگی را روایت می کند. این کتاب نخستین بار در دهه ی ۱۹۸۰ منتشر شد و بعدها با استقبال گسترده ی منتقدان و خوانندگان، به عنوان یکی از آثار مهم ادبیات معاصر آمریکا شناخته شد. داستان حول زندگی دلوا نوردستروم می چرخد؛ زنی چهل ساله که پس از سال ها دوری، دوباره به زادگاهش در دشت های نبراسکا بازمی گردد. او سال ها قبل، در جوانی، عاشق یک مرد سرخ پوست شده و فرزندی به دنیا آورده که به ناچار واگذار کرده؛ زخمی که هنوز در جان او باقی مانده است. بازگشت به سرزمین کودکی، دلوا را با گذشته، خانواده، عشق ازدست رفته و بخش هایی فراموش شده از هویت خودش روبه رو می کند. ساختار روایت دوگانه است: بخشی از زبان دلوا و بخشی دیگر از نگاه مایکل هالوران، استاد دانشگاهی که برای نوشتن پژوهشی درباره ی تاریخ سرخ پوستان، مدتی را در کنار او می گذراند. این دو روایت مکمل یکدیگرند و جهان رمان را از سطح یک داستان شخصی فراتر می برند و به تأملی درباره ی تاریخ، انسان، طبیعت و زخم های اجتماعی بدل می کنند. هریسن در دلوا همان ویژگی هایی را نشان می دهد که او را به نویسنده ای محبوب تبدیل کرده: زبان روان و شاعرانه، توصیف های قدرتمند از طبیعت آمریکا، پرداخت عمیق شخصیت ها و نگاه انسانی و بی قضاوت به انتخاب ها و شکست های آدم ها. دلوا شخصیتی بسیار واقعی و قابل لمس است؛ زنی قوی، مستقل، زخمی و درحال رشد، که تلاش می کند گذشته اش را بفهمد تا بتواند آینده ای تازه برای خود بسازد. دلوا رمانی است درباره ی بازگشت، ریشه ها و آشتی با خویشتن؛ اثری آرام، تأمل برانگیز و احساسی که خواننده را تا مدت ها با خود همراه نگه می دارد.