این کتاب کهن ترین اسکندرنامه ی منثور به زبان فارسی است که ظاهراً در قرن ششم به دست عبدالکافی بن ابی البرکات به نگارش درآمده است. نویسنده برای ثبت رویدادهای زندگی اسکندر مقدونی، جز اسکندرنامه ی عربی از کتاب های عامه پسند عهد خود هم بهره برده است. اهمیت این کتاب که در غرب ایران تدوین شده، گذشته از اشتمال بر افسانه های زندگی اسکندر و بازتاب دادن افکار و خرافات عامه، در ویژگی های سبکی نثر آن و کاربرد لغات و تعبیرات کهن است.