آموزش در پاورقی تلاشی است برای فهم وضعیت حاشیه ای نهاد آموزش در ایران در بافتار تاریخی آن. خصوصی سازی آموزش، یا به تعبیر دقیق تر، عقب نشینی دولت از مالکیت، عرضه و اداره ی امر آموزش و شبه بازاری ساختن آن، وضعیتی است که راه خود را به شکلی خزنده و در روندی تاریخی در ساختار سیاست آموزش باز کرده است. این کتاب در وهله ی نخست، بر آن است که روندها، کنش گران و بزنگاه های تاریخی پیدایش، استقرار و تثبیت سیاست های خصوصی سازی آموزش را شناسایی کند و در وهله ی بعد، می کوشد با معرفی و شرح گونه شناسی چندبعدی، گستره ی مفهومی خصوصی سازی آموزش را به تصویر کشد و از ابعادی پنهان که تجربه ی آموزش را در ایران امروز کالایی کرده است، پرده بر دارد. دغدغه ی دیگر این کتاب پیوندزدن میان گونه های خصوصی سازی آموزش با پیامدهای آن ها بر عدالت در معنای چندبعدی آن است. نهاد آموزش که نقش مؤثری در تحقق عدالت جامعه دارد، نه تنها باعث غنای فرهنگی می گردد، بلکه جامعه ی آینده را نیز می سازد. وقتی آموزش طفیلی انگاشته شود و مسئولیت آن بر دوش خود جامعه باشد، نمی توان انتظار داشت ضامن دو اصل قوام بخش جامعه، برابری و همبستگی اجتماعی، باشد. ایران ما امروز نیازمند آن است که آموزش را دوباره از «پاورقی» به «متن» سیاست دولت بازگرداند.