کتاب «ظهور و سقوط استعاره» نوشته ی فیلسوف هلندی، فرانک انکرسمیت، اثری ژرف و اندیشمندانه در حوزه ی فلسفه ی تاریخ و نظریه ی زبان است. نویسنده در این کتاب می کوشد نشان دهد که «استعاره» تنها ابزار زیبایی شناسانه ی زبان نیست، بلکه نقشی اساسی در شکل گیری معنا در تاریخ نگاری دارد. به باور او، هر توصیف تاریخی، نوعی ساختار زبانی و استعاری است که جهان را نه آن گونه که هست، بلکه آن گونه که از خلال زبان فهمیده می شود، بازنمایی می کند. انکرسمیت با الهام از اندیشه های هایدن وایت، گادامر و ریچارد رورتی، تاریخ را نه به مثابه مجموعه ای از داده های عینی، بلکه به عنوان روایتی تفسیرگرانه و خلاق در نظر می گیرد. او استدلال می کند که زبان استعاری در دوره هایی از تفکر تاریخی جایگاهی مرکزی دارد، اما در دوران هایی دیگر با سلطه ی رویکردهای علمی و پوزیتیویستی به حاشیه رانده می شود و این همان «ظهور و سقوط استعاره» است که عنوان کتاب به آن اشاره دارد. در سراسر اثر، نویسنده با دقتی فلسفی، تفاوت میان بازنمایی ادبی و تاریخی را بررسی می کند و می پرسد آیا می توان تاریخ را بدون استعاره نوشت؟ پاسخ او این است که فهم تاریخی، همواره در گرو زبان است و زبان، ناگزیر استعاری است. کتاب انکرسمیت اثری سنگین اما پرارزش است که خواننده را به تأملی تازه درباره ی ماهیت فهم تاریخی، نقش تخیل در اندیشه، و نسبت میان واقعیت و روایت دعوت می کند. این اثر، یکی از مهم ترین منابع در حوزه ی «فلسفه ی پسامدرن تاریخ نگاری» به شمار می رود و ترجمه ی روان نشر آگاه نیز خواندنش را برای علاقه مندان فلسفه و نقد ادبی دل پذیرتر کرده است.