در جهانی که هوش مصنوعی آرام آرام به شریک اندیشه، تصمیم و حتی احساس ما بدل می شود، پرسش از نسبت دین و فناوری دیگر یک کنجکاویِ صرفاً آکادمیک نیست، بلکه ضرورتی است برای فهم آینده ی انسان. از تصویر ترمیناتورهای چشم سرخ گرفته تا پیشرفت های روزافزون در پزشکی، تشخیص چهره، پردازش زبان، و رباتیک، همگی نشان دهنده ی ظرفیت هوش مصنوعی برای دگرگون کردن زندگی و فرصت های پیشِ روی ما هستند. اما در پس این تحولات، پرسش هایی بنیادین نهفته است: آیا ماشین های هوشمند می توانند «باور» داشته باشند؟ آیا الگوریتم ها به «خدایان» جدیدی بدل شده اند؟ واکنش ادیان و فرهنگ ها به این پدیده چیست؟ و ما در میانه ی این طوفان داده و معنا، چه تصویری از خلقت و رستگاری داریم؟ بث سینگلر در کتاب دین و هوش مصنوعی: درآمدی مقدماتی، با رویکردی انسان شناختی و زبانی روشن نشان می دهد که گفتمان های پیرامون این موضوع - از امیدهای آرمان شهری تا هراس های آخرالزمانی - ادامه ی همان روایت های دینی یا ضددینی کهن اند. او با بررسی درهم تنیدگی های دین و هوش مصنوعی ردپای ایمان و اسطوره را در آزمایشگاه ها، فرهنگ دیجیتال، داستان های علمی تخیلی و جنبش های پساانسان گرایانه دنبال می کند و نشان می دهد که مواجهه ی ما با هوش مصنوعی بیش و پیش از هر چیز، بازتابی از پیش زمینه ی فرهنگی و نیاز دیرین انسان به معنا است.