واژه ی جبروت یادآور جهان شناسی چندلایه ای در سنت فلسفی ـ عرفانی اسلامی است: جهانی ورای عالم ماده و عالم ملکوت. و رمان جبروت، درست در تناظر با پیشنیه ی فلسفی این واژه، یک رمان چندلایه و چندصدایی راستین است. جبروت جهانی داستانی را پیش روی مخاطبش می گشاید که آن قدر لایه لایه و سرشار از ارجاع ها به متون و رشته های فکری مختلف است که گویی یک رمان جویسی به زبان فارسی را باید رمزگشایی کنیم. از ارجاع به قانون دوم ترمودینامیک تا روابط قدرت در دنیای سرمایه داری مدرن تا تابلوهای نقاشی معروف، همگی به نحوی شگفت انگیز در این جهان داستانی با هم به سوی مرگ و فراتر از مرگ اشاره می کنند. اما جبروت هم زمان، در بستر تاریخ ادبیات داستانی فارسی، بی درنگ عنوان شاهکار بهرام صادقی، ملکوت را به یاد می آورد. و اتفاقا جبروت، در کلیت و هر برگش، گفت وگویی عمیق، فرارونده و تمام ناشدنی با ملکوت صادقی، دیگر داستان های او و البته بوف کور هدایت است. جبروت شاید امتدادی از جهان شخصیت های منقطع و سرگشته ی ملکوت صادقی باشد، یا شاید جهانی بر فراز آن. هرچه هست، یک جهان داستانی نو، شگفتی انگیز و فلسفی را به صحنه ی ادبیات داستانی فارسی معرفی می کند.