رمان خانه های مرموز نوشته ی اوکِتسو یکی از خاص ترین تجربه های ادبی در ژانر معمایی و ترسناک است. داستان با روایت اول شخص آغاز می شود؛ شخصیت اصلی از دوستی قدیمی پیغامی دریافت می کند، درباره ی خانه ای که نقشه ای غیرعادی دارد. یکی از جذاب ترین ویژگی های خانه های مرموز استفاده از نقشه ی خانه ها به عنوان بخشی از روایت و سرنخ معماست. خواننده همزمان با شخصیت نقشه ها را بررسی می کند، به فضاهای مرده و راهروهای عجیب دقت می کند و کم کم در ذهن خود تصویر کامل تری از معما می سازد. این حس مشارکت باعث می شود داستان بسیار درگیرکننده باشد. فضاسازیِ نویسنده نیز نقطه ی قوت بزرگی است. اوکِتسو با توصیف های دقیق و سرراست، حس خفقان و سردی خانه ها را منتقل می کند و به جای وحشت ناگهانی، نوعی ترس تدریجی و روانی می آفریند که مخاطب را تا آخرین صفحه میخکوب نگه می دارد. خانه های مرموز داستانی است پرکشش، خوش ریتم و متفاوت برای دوست داران رمان های رازآلود و وحشت روان شناختی. این اثر با ترجمه ی مهدی زارع پورمشیزی و مبینا شهریاری از زبان اصلی (ژاپنی)، توسط انتشارات پرتقال منتشر شده است. نویسنده ای که به داستان های عجیب و ترسناک علاقه دارد، از طرف یکی از آشنایان مأمور می شود نقشه ی یک خانه در توکیو را ببیند. خانه در ظاهر معمولی است، اما وقتی نقشه ها را دقیق تر نگاه می کند، متوجه ی فضایی مرموز بین دیوارها می شود؛ فضایی که نه پنجره ای دارد، نه راهی برای ورود. نویسنده همراه دوست معمارش نقشه ی خانه را بررسی می کند و به جزئیات عجیب تری برمی خورد. اتاق هایی که محل شان درست نیست، راهروهایی که بی معنا به نظر می رسند، و گذشته ی تاریک کسانی که قبلا در خانه زندگی می کردند و ناپدید شده اند. وقتی جسدی پیدا می شود و زنی درباره ی خانه ای دیگر تماس می گیرد، معلوم می شود چیزی بسیار خطرناک تر در جریان است؛ چیزی فراتر از یک خانه ی عجیب؛ اسرار چندین نسل، تهمت و افترا، و مرزی باریک میان واقعیت و توهم.