«موشه پوستون» یک تفسیر مجدد اساسی از نظریه انتقادی بالغ کارل مارکس انجام می دهد. او بسیاری از پیش‌فرض‌های تحلیل‌های مارکسیستی سنتی را زیر سوال می‌برد و تفاسیر جدیدی از استدلال‌های مرکزی مارکس ارائه می‌کند. او این کار را با توسعه مفاهیمی با هدف درک شخصیت اساسی و توسعه تاریخی جامعه مدرن و همچنین غلبه بر دوگانگی های آشنای ساختار و کنش، معنا و زندگی مادی انجام می دهد. این مفاهیم او را به تحلیلی اصیل از ماهیت و مشکلات سرمایه داری سوق می دهد و زمینه را برای نقد «سوسیالیسم واقعی موجود» فراهم می کند. بر اساس این تفسیر جدید، مارکس هسته نظام سرمایه داری را با شکل غیرشخصی سلطه اجتماعی ناشی از کار شناسایی می کند و فرآیند تولید صنعتی به عنوان تجلی سلطه ناشی از خود کار و نه صرفا با مکانیسم های بازار و مالکیت خصوصی مشخص می شود. کار پرولتاریا و فرآیند تولید صنعتی به‌عنوان تجلی سلطه شناخته می‌شوند تا ابزار رهایی انسان. این تفسیر مجدد مستلزم شکل رشد اقتصادی و ساختار کار اجتماعی در جامعه مدرن به بیگانگی و سلطه در قلب سرمایه داری است. پوستون استدلال می کند که این فرمول بندی مجدد، پایه و اساس یک نظریه اجتماعی انتقادی را فراهم می کند که برای سرمایه داری اواخر قرن بیستم مناسب تر است.