من با چه زنده ام؟ با نفس های سنگینی که فرو می روند؟ با بازدم های تلخ و سمی؟ با افکاری که روی صندلی لرزانی ایستاده و جریان دارد زیر پوست نجار؟ صندلی که بوی پیراهن برادرم را می دهد.