هر روز از عکس در حکم سند، مدرک و گواه در دادگاه، بیمارستان و تحقیقات پلیس در گذرنامه‌، مجوز‌ و گواهی‌ استفاده می‌شود. اما این کاربردها چگونه و چه زمانی تثبیت و پذیرفته شدند؟ چه نوع عکس‌هایی صرفا ابزار قلمداد می‌شدند و قادر بودند که این نقش را ایفا کنند؟ چه نوعی از ادارات و نهادها قدرت داشتند که به عکس‌ها چنین جایگاهی بدهند؟ و در کل، این مسئله شامل چه دریافتی از بازنمایی در قالب عکس می‌شد و پیامدهای آن چه بودند؟ جان تگ، با کمک‌گرفتن از نشانه‌شناسی، در بحث‌های نظریۀ فرهنگی، و در آثار فوکو و آلتوسر، ایدۀ عکاسی را به‌مثابۀ سند واقعیت و مفهوم سنت مستند رد می‌کند و تاریخی را دنبال می‌کند که تا پیش از این بررسی نشده بود، تاریخی که معانی عظیمی داشت نه فقط برای تاریخ و نظریۀ عکاسی بلکه برای فهم نقش روش‌ها و شیوه‌های جدید بازنمایی‌ای که قرار بود در روندهای مقررات اجتماعی مدرن ایفا کند. در پاسخ، این جستار‌ها تجزیه و تحلیل تاریخی و نهادی همه‌جانبۀ معنا، موقعیت و پیامدهای عکس را مطرح می‌کنند‌ که ریشه در درک تاریخی از رشد و رواج دولت مدرن دارند. جان تگ دانشیار تاریخ هنر در دانشگاه ایالتی نیویورک در بینگمتن است. او پیش از این در کالج گلداسمیتس دانشگاه لندن، مدرسۀ عالی سنت مارتین، دانشگاه صنعتی مرکز لندن، دانشگاه لیدز و دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس تاریخ هنر و تاریخ عکاسی تدریس کرده بود.