آشنایی « لباس صحنه» نوشته « منیره ملکی » توسط انتشارات قطره منتشر شده است. «لباس صحنه برای پرسوناژ نمایشی تدارک دیده می‌شود و قرار است بازنمایی آن را، از طریق نقش دلالت‌گرانهٔ خود، به عهده بگیرد. وجه دلالت‌گر لباس در دو ساحت مصداق پیدا می‌کند: اول جنبه‌هایی از لباس است که به شخصیت دلالت می‌کند. بارزترین کار ویژهٔ این بخش بازنمایی روان‌شناختی پرسوناژ است. دوم بعد معنارسان آن است. مفهوم این وجه با سبک معنی پیدا می‌کند. پیچیدگی‌های روانی شخصیت نمایش در لباس نشان داده می‌شود. کاراکتر نمایشی شخصیتی پیچیده است که اگر نبود ماهیت دراماتیک نداشت، اما نقش بازنمایی لباس تا آنجاست که شخصیت را به‌تمامی افشا نکند و ابعاد پنهان آن را پیش از رخداد نمایش برملا نسازد. به عبارتی لباس نباید بر کنش نمایشنامه پیشی بگیرد و در بازنمایی نیات پنهان و وجوه مستتر شخصیت به‌نوعی کلیشه‌سازی دست آویزد که حاصل آن سطحی‌نگری است و نتیجه‌ای جز ابتذال به بار نخواهد آورد. آنجا که پای طراحی لباس صحنه به‌عنوان هنر (و نه فن) در میان است، این هنر ترکیب متباین دو عنصر است: اول بازنمود آنچه در باطن شخصیت پنهان است و دوم پیچیدن آنچه آشکار است در هاله‌ای از بیان رمزآلود. لباس نه آن‌چنان شخصیت را شیشه‌ای می‌کند و نه بر تن او زره می‌پوشاند. رعایت یا بی‌توجهی به این مرز، لباس نمایش را غلط یا درست از آب درمی‌آورد. حد وسطی وجود ندارد. هنر در هر شکل خود نمی‌تواند ظاهری و سطحی باشد و به آنچه پدیده‌ها طلب می‌کنند تن در دهد. بلکه از این غشای خارجی به درون پدیده نفوذ می‌کند و آنچه در آن است را آشکار می‌سازد. آشکارسازی به معنای افشاگری نیست. آنچه افشا می‌شود لقمهٔ حاضر و آماده‌ای است که به مخاطب عرضه می‌شود و دردم جذابیت خود را به‌عنوان امری کشف‌شده از دست می‌دهد و این فقط یک لبهٔ تیغ است. لبهٔ دیگر آن افتادن از سوی دیگر بام است. یعنی پیچیده و رمزآلود کردن تا آنجا که گشایشی در آن نباشد. کار هنر طرح معما و چیستان نیست و اثر هنری هم گاوصندوقی نیست که رمز آن را فقط صاحبش بداند. قرار است مخاطبان ما، به شرط آنکه فهیم و فکور و دقیق و دارای عقل سلیم باشند، بتوانند به آنچه می‌خواهیم بگوییم پی ببرند یا دست‌کم به تأویلی نزدیک به افکار صاحب اثر برسند یا، در پایین‌ترین درجه، تعامل احساسی با اثر پیدا کنند. درعین‌حال، این وجه صداقت اثر هنری است که از سویی شعور مخاطب را جدی می‌گیرد و از سوی دیگر به او دروغ نمی‌گوید و او را از مرحله پرت نمی‌کند. در ساحت دوم که مفهوم معناگرایی را حمل می‌کند، سبک متبلور می‌شود. سبک غالب نمایشنامه و اجرا در لباس‌ها نیز جریان دارد. لباس، فرم، رنگ و بافت آن باید در چارچوب سبک یا ژانر اجرا بگنجد. چه این سبک در متن باشد، چه تمایل اجرا بر آن قرار گرفته باشد.»