«بازی‌های میراث» نوشته جنیفر لین بارنز، رمانی است که در قلمرو ادبیات نوجوان و جوان می‌درخشد و خوانندگان را به دنیایی از رازها و تعلیق می‌کشاند. داستان حول زندگی نوجوانی به نام آوری داونز می‌چرخد که به طور غیرمنتظره‌ای به عنوان وارث بزرگ تریلیونری مرموز به نام توبیاس هاوثورن انتخاب می‌شود. این انتخاب غافلگیرکننده، آوری را وارد ماجراجویی‌های پیچیده و خطرناک می‌کند. رمان با جذابیت خاصی به تحلیل روانشناختی شخصیت‌ها پرداخته و تأثیر روابط خانوادگی، اعتماد، خیانت و قدرت را بر زندگی آوری و سایر شخصیت‌های داستان بررسی می‌کند. داستان با بیانی شیوا و جذاب، حس کنجکاوی خواننده را تا پایان داستان حفظ می‌کند. «بازی‌های میراث» نه تنها یک داستان سرگرم‌کننده است، بلکه به مفهوم خانواده، هویت و میراث ارزشی عمیق می‌بخشد. بارنز در این اثر توانایی خود را در خلق دنیایی نشان می‌دهد که در آن رمز و راز با تصویری واقعی از زندگی انسان‌ها ترکیب می‌شود. توجه به جزئیات، طراحی دقیق پازل‌های داستانی و شخصیت‌پردازی عمیق، "بازی‌های میراث" را به اثری منحصربه‌فرد در ژانر معمایی و ماجرایی تبدیل کرده است. این کتاب نمونه‌ای برجسته از ادبیات نوجوان است که به خوانندگان نشان می‌دهد چگونه یک داستان می‌تواند هم زیبا و هم هوشمندانه باشد. ایوری گرمبز برای آینده‌ای بهتر برنامه‌ریزی کرده است: از دبیرستان جان سالم به در ببرد، بورسیه بگیرد و برود. ولی آینده‌اش در یک لحظه تغییر می‌کند؛ وقتی توبیاس هاثورن، میلیاردر مشهور، می‌میرد و عملا تمام ثروتش را برای ایوری به ارث می‌گذارد. گیر کار کجاست؟ ایوری به هیچ وجه نمی‌داند چرا این کار را کرده ... یا حتی توبیاس هاثورن کیست. ایوری برای دریافت ارثیه‌اش باید در عمارت وسیع و مملو از راهروهای مخفی هاثورن ساکن شود، جایی که هر اتاقش اثری از پیرمرد و عشقش به معما، چیستان و رمز دارد. از بخت بد ایوری، خانواده‌ای که توبیاس هاثورن از ارث محرومشان کرده هم در آن عمارت زندگی می‌کنند. از جمله چهار نوه هاثورن: پسرهایی خطرناک، جذاب و بسیار باهوش، که با این انتظار بزرگ شده‌اند که روزی میلیاردها دلار به ارث خواهند برد. آنها ایوری را آخرین هیجان پدربزرگشان می‌بینند: معمایی پیچیده، چیستانی که باید حل شود. ایوری که در دنیای ثروت و امتیازات - جایی که خطر هر لحظه در کمینش است - گیر افتاده، باید در این بازی فقط برای زنده ماندن شرکت کند. جنیفر لین بارنز، درباره نوشتن داستان‌های معمایی گفته است: بهترین معماها آنهایی هستند که در آن‌ها راه‌حل هم کاملا غافلگیرکننده است و هم به طور کامل اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.» این جمله چکیده‌ای از اساس یک داستان معمایی خوب است، جایی که نتیجه باید غیرمنتظره باشد اما با نگاه به عقب، تنها نتیجه‌ای ممکن با توجه به سرنخ‌هایی که در طول داستان ارائه شده‌اند.