خلق و خوی آن عزیز چنان بود که تمام اقشار جامعه رو تحمل می کرد و برای آنان چنان پدری مهربان بود ، تمام مردم در رابطه با حق ، نزد آن بزرگوار یکسان بودند؛ مجلس آن بزرگوار ، مجلس بردباری و حیاء و راستی و امانت بود ، مجلسی به دور از هیاهو و جار و جنجال ، نه حرمت کسی هتک می شد و نه سخنی به نا روا بر زبان می آمد ، اگر از کسی لغزشی دیده می شد ، بازگو نمی گشت و در همان مجلس از یادها می رفت. رفتار آنها با یکدیگر بر مبنای عدالت و انصاف بود...