آنچه از مقدمه این اثر به دست می‌آید، این است که مولف در سال ۹۰۲ ق به شیراز عزیمت نموده و سال‌ها ملازمت و مصاحبت فیلسوف و حکیم مشهور آن روزگار، علامه جلال الدین دوانی را داشته و از او استفاده نموده است. همچنین در علوم حدیث و کلام نیز نزد او تلمذ نموده است. وی همچنین در مقدمه کتاب می‌نویسد به مدت سی سال در شیراز اقامت کرده و کتب درسی پزشکی متداول آن روزگار مثل قانون و شرح موجز تالیف ابن نفیس را به مدت دو سال نزد رئیس الاطباء حکیم محمود خوانده است.