این اثر گزارشی است از کتاب «خانواده، جامعه‌پذیری و فرایند تعامل» که توسط تالکت پارسنز و رابرت بیلز با همیاری جیمز اولدز، موریس زلدیچ جونیور و فیلیپ اسلاتر فراهم آمده است. از این حیث نسبت خانواده هسته‌ای مدرن با شخصیت و ساخت اجتماعی تبیین شده و کارکردهای ساختی خانواده با تمرکز بر جامعه‌پذیری کودک عمده گردیده است. سازمان شخصیت به عنوان نظام کنش هنگامی قوام می‌آید که مکانیسم‌های کارکرد شخصیت به اتکای جامعه‌پذیری به کار افتد؛ زیرا بدون انتقال تعهدات و هنجارهای جامعه به شخصیتی سوار بر ارگانیسم رفتاری در اجتماعی یکپارچه نمی‌توان به پایداری جامعه متعادل اندیشید. آنگاه می‌توان شاهد بروز تفکیک‌پذیری نقش در گروه‌های کوچک و کنش‌هایی نظیر تصمیم‌گیری بود. ضمنا تفکیک‌پذیری نقش‌ها در خانواده هسته‌ای می‌تواند در فرهنگ‌های مختلف دنبال گردد تا عمومیت فرهنگی فرایند تفکیک‌پذیری مشخص شود. اگر این گزارش دچار بدفهمی نشده باشد، کوشیده در رفع سوءتفاهماتی موثر افتد که عمدتا از مطالعه و دریافت باواسطه آثار پارسنز گریبانگیر جامعه پژوهنده ما شده است.
