تاریخ دویست سال اخیر ایران مشحون از فداکاریهای مردان و زنان بزرگی است که به عزت و اعتبار ملت ایران اندیشیده اند و نیز روسیاهی و بداقبالی سیاستمداران فاسد و خودپسندی است که منافع حقیرانه فردی را بر سعادت و نیکنامی و خوشبختی ملتی بزرگ ترجیح داده اند. آنچه در مورد میرزا تقی خان امیر کبیر گفته شده حق این مرد بزرگ و داهی تاریخ که نمونه ای از خرد اداری و کفایت اجتماعی و قدرت تشخیص نامتناهی فرزند اصیل ایران است را ادا نکرده، و اگر دست غدر زمانه مجالی می داد و دشمنان نابکار و همیشه بیدار ایران اندکی مسامحه میکردند و می گذاشتند، میتوانست ایران را کشوری توسعه یافته و با نهادهایی بنیادی و مردمی فهیم به تاریخ بشر معرفی کند. آنچه که درسهای تاریخ این ایام میتواند به مردم سرفراز و زنده و پوینده ایران بدهد این است که گرد اشتباهات مهلک اسلاف بی تدبیر نگردند و با مطالعه ی تاریخ گذشته نکات مثبت و منفی آن را بهتر درک کرده و از تکرار آنها در هر شکل و هر صورتی که تصور رود اجتناب ورزند. (برگرفته از متن ناشر)