"در انتظار گودو"، نمایشنامه‌ای از ساموئل بکت، یکی از مهم‌ترین آثار تئاتر قرن بیستم است. نمایشنامه برای اولین بار در سال 1953 به نمایش درآمد و به سرعت به یکی از ستون‌های اصلی تئاتر مدرن تبدیل شد. داستان دو شخصیت به نام‌های ولادیمیر و استراگون را دنبال می‌کند که در کنار درختی در جاده‌ای بی‌آب و علف منتظر چیز یا شخصی به نام "گودو" هستند. این نمایشنامه از زبان طنزآمیز و بازی‌های کلامی پرداخته به موضوعاتی همچون شعر و شاعری، رویاپردازی، و معناباختگی است. ولادیمیر و استراگون در حالی که منتظر هستند، به بحران‌ها و مسائل فلسفی و اجتماعی مختلفی پرداخته و از زاویه‌های مختلف به زندگی و معنای آن نگاه می‌کنند. نمایشنامه با زبان و نثر مینیمالیسم روشن‌گرانه‌ای نوشته شده و به عنوان یکی از نمونه‌های برجسته ادبیات اگزیستانسیالیسم شناخته می‌شود. زبان شفاف و نثر ساده‌ی بکت تأثیرگذاری قابل توجهی در ادبیات داشته و این نمایشنامه به عنوان یک اثر جادویی و زیبا در تمثیل مفاهیم زندگی و معنا شناخته می‌شود.