کلاین و واگنر داستان فردریش کلاین، کارمند میانسالی را روایت می کند که از کارفرمایش اختلاس کرده و به ایتالیا فرار کرده است. با این حال، کلاین یک جنایتکار معمولی نیست، بلکه یک بورژوای از خودبیگانه و عذاب دیده در جستجوی صلح و خودشکوفایی است. کلاین در حالی که به سرنوشت خود می اندیشد، متوجه می شود که انگیزه اصلی او اجبار و اصرار برای قتل همسر و فرزندانش بود، که تنها با ترک کامل زندگی قدیمی خود توانست از آن جلوگیری کند. این حرکت تاریک با نام واگنر مرتبط است که به آهنگساز معروف و همچنین به معلم واقعی مدرسه آلمانی اشاره دارد که در سپتامبر 1913 همسر و فرزندانش را کشته بود. علیرغم پرواز، کلاین نمی تواند بر درد خود غلبه کند: او به جای اینکه احساس رهایی کند، خود را قربانی افکار خود می داند، مغزش را کالویدوسکوپی می داند که در آن تصاویر در حال تغییر توسط دست دیگری هدایت می شوند. در طول داستان، کلاین بارها و بارها به خودکشی فکر می کند. در این وضعیت ناامید کننده، او با ترسینا، یک زن بلوند جوان که با جمعیت هنر محلی در می آمیزد، ملاقات می کند. او به طور فزاینده ای به سمت او کشیده می شود، اگرچه موضع او دوسویه است. برای کلاین، چیزی در مورد ترسینا نمادی از سرزندگی و همچنین ارتباط با زنانه ابدی بود. اما وقتی ترسینا از او در مورد پیشینه اش می پرسد، او از دادن پاسخ مستقیم خودداری می کند. از بارزترین ویژگی‌های کلاین و واگنر می‌توان به تشابهات چشمگیر زندگی‌نامه‌ای اشاره کرد. در سال 1919، همسر اول هسه، میا، به عنوان بیمار روانی تشخیص داده شد. نویسنده هنوز مطمئن نبود که آیا به دنبال طلاق باشد. علاوه بر این، او از مسئولیت بزرگ کردن سه پسرشان، برونو، هاینر و مارتین می ترسید. در بهار 1919، هسه سرانجام تسلیم اصرار خود برای فرار شد، برن را به مقصد تیچینو ترک کرد و در دهکده کوهستانی مونتانیولا ساکن شد، جایی که این داستان را نوشت.