کتاب میزانسن این مفهوم اساسی را در تفکر درباره فیلم بررسی و روشن می کند. جان گیبز در کشف تاریخ میزانسن در نقد فیلم، و از طریق کاوش دقیق صحنه‌هایی از فیلم‌هایی به‌عنوان تقلید از زندگی و ستاره تنها، اهمیت درک حساس از سبک فیلم را مطرح می‌کند. مقدمه ای بر مهارت های خواندن از نزدیک. بنابراین، این کتاب از ساخت فیلم و همچنین نقد فیلم که به امکانات خلاقانه سبک بصری زنده است، تجلیل می کند. در بخشی از کتاب آمده است: " یاد دارم که در دورهی کارشناسی مشغول مطالعهی نمایی از «بدنام» (آلفرد هیچکاک، 1946) بودم که نمونه‌ی اعلای قدرت بیان در نورپردازی است: برداشت بلند آغاز سکانس دوم. آلیشا هوبرمن (اینگرید برگمن) که پدرش تازگی به خیانت علیه ایالات متحده محکوم شده، در حال برگزاری شبنشینی است. وقتی او و مهمانان مست می‌رقصند یا با هم حرف می‌زنند نوری یکنواخت و معمولی بر همه میتابد. با وجود این، کمی بعد توجه آلیشا به مهمان ساکتی در پیشزمینهی تصویر جلب میشود. این مرد پشت‌به‌دوربین در لبهی نوری نشسته که بقیه را روشن کرده است. هنگامی که آلیشا او را مهمان ناخوانده می‌خواند یا وقتی تحسینش میکند، ساکت میماند. چیز زیادی از او نمیدانیم اما میشود تشخیص داد که این شمایل ضدنور متعلق به شخصیت اصلی مرد، یعنی کری گرانت، است. سازمان‌دهی نور، بازیگران و دوربین به مجموعهای از خوانشهای ضمنی راه میدهد. تصویر تیره و ضدنور کری گرانت طوری به‌نظر میرسد که انگار در سینما هستیم و او روی صندلی جلویی ما نشسته است. ما همراه با گرانت به نظاره مینشینیم، پشت او هستیم و چشمانداز مشترکی داریم. همچون گرانت در مستی و بیپروایی برگمن دقیق شدهایم اما نمیتوانیم در احوال گرانت مداقه کنیم."