این کتاب، در قرن دوازدهم هجری قمری توسط نعمت الله جزایری به زبان عربی نوشته و در قرن سیزدهم هجری قمری توسط نوه او به زبان فارسی برگردان شده است. شفیعی دلیل بازنویس طنزهای این کتاب را محتوای غنی و بدیع این کتاب عنوان می کند و می گوید که در ایران کمتر به این کتاب مهم پرداخته شده است.