در داستان اول دغدغه یک ابر کوچک برای باریدن را نشان می‌دهد که دلش می‌خواهد جایی ببارد که باران به مردم کمک کند و برای همین راه می‌افتد و راهی سفر می‌شود. داستان دوم هم روایت دختر کوچکی به نام مهتا است که وقتی نقاشی می‌کند پوانه‌های نقاشی‌اش جان می‌گیرند و پرواز می‌کنند. درون مایه مشترک بین این دو داستان ارتباط مستقیم انسان با طبیعت است. طبیعت به حرف در می‌آید و از خودش حرف می‌زند.