این اثر، روایتی کوتاه از زندگی ابویزید طیفوربن عیسی بن آدم، ملقب به «سلطان العارفین» بزرگ ترین عارف سوم هجری است. همچنین به مقام والای والدین و احترام به حقوق دیگران اشاره شده است. در این داستان رفتار ابویزید بسطامی باعث ایمان آوردن فردی به اسلام می شود.