تشنگان نمایشنامه ایست در بافتی استعاری، درباره ی درک زیبایی جهان و در مقابل آن قرار گرفتن در برابر زشتی و پلشتی دنیا. این که به خرمی جهان معتقد باشی و ناگاه تمام تصوراتت از آن در هم بشکند، شوکی که انسان را وادار می کند تا عقیده اش را از نو بناسازد. کاری که ممکن است سال ها به درازا بکشد. نمایشنامه ساختار آشکاری در آفرینش صحنه ها، اهداف، شخصیت ها و گفتگوها ندارد و مخاطب را وادار می سازد تا خودش انسجام ساختاری را بیابد.