محمد یعقوبی در «تنها راه ممکن» نمایشنامه نویس خود «مهران صوفی» را آن چنان می پردازد (برایش تاریخ می نگارد، نمایشنامه هایش را معرفی و تحلیل می کند و حتی آلبوم عکسی برایش فراهم می سازد) که تماشاگر را در واقعی یا غیرواقعی بودن او سردرگم می سازد. این کاری ست که عباس کیارستمی در سینما کرده است. انقلاب او در سینمای واقع گرا، دگرگون ساختن درک جزمی و متعارف از واقعیت بود.