کتاب «نیکسون، کیسینجر و شاه: روابط ایالات متحده آمریکا و ایران در دوران جنگ سرد» نوشته رهام الوندی بررسی مفصلی از روابط بین ایالات متحده و ایران در دوران دولت نیکسون است. این کتاب بر تعاملات بین رئیس جمهور ریچارد نیکسون، هنری کیسینجر مشاور امنیت ملی او و شاه ایران، محمدرضا پهلوی، در یک دوره حساس در جنگ سرد متمرکز است. رهام الوندی دانشیار تاریخ بین‌الملل در دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی لندن (LSE) است. تحقیقات او عمدتا بر تاریخ ایران و روابط خارجی آن متمرکز است. این کتاب ابتدا به بررسی تعاملات استراتژیک بین ایالات متحده و ایران می‌پردازد که در دوران ریاست جمهوری نیکسون تثبیت شد. الوندی توضیح می‌دهد که چگونه نیکسون و کیسینجر ایران را به عنوان متحدی حیاتی در خاورمیانه، به ویژه در زمینه جنگ سرد می‌دیدند. آنها معتقد بودند که یک ایران قوی می‌تواند به عنوان سنگری در برابر نفوذ شوروی در منطقه باشد. الوندی تأثیر دکترین نیکسون بر روابط ایران و آمریکا را بررسی می کند. این دکترین که در سال 1969 اعلام شد، بر نیاز متحدان ایالات متحده به مسئولیت بیشتر برای دفاع از خود تأکید داشت. این سیاست منجر به افزایش حمایت نظامی و اقتصادی از ایران شد و شاه را قادر ساخت تا نیروهای مسلح خود را مدرن کرده و نفوذ منطقه‌ای بیشتری را اعمال کند. فصل بعدی کتاب، دیپلماسی شخصی بین نیکسون، کیسینجر و شاه را برجسته می‌کند. الوندی بینش‌هایی را در مورد جلسات و مکاتبات آنها ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه روابط شخصی آن‌ها بر تصمیمات سیاسی تأثیر گذاشته است. جاه‌طلبی‌های شاه و تمایل او برای تسلط منطقه‌ای اغلب توسط نیکسون و کیسینجر حمایت می‌شد که او را شریک قابل‌اعتمادی می‌دیدند. بخش قابل‌توجهی از کتاب به کمک‌های اقتصادی و نظامی ایالات متحده به ایران اختصاص دارد. الوندی جزئیات فروش گسترده تسلیحات و کمک‌های مالی را که رژیم شاه را تقویت کرد، توضیح می‌دهد. هدف از این حمایت تقویت توان نظامی ایران و تضمین نقش آن به عنوان یک قدرت منطقه‌ای بود. الوندی در نهایت، تأثیر بلندمدت روابط نیکسون-کیسینجر-شاه بر روابط ایران و آمریکا و به طور گسترده‌تر، خاورمیانه را ارزیابی می‌کند. به عقیدۀ وی سیاست‌ها و تصمیم‌های اتخاذ شده در این دوره پیامدهای ماندگاری داشته و منجر به انقلاب ایران در سال 1357 و تغییرات متعاقب آن در روابط ایالات متحده و ایران شده است.