این کتاب به معرفی سه خاندان معروف هنر موسیقی ایرانی یعنی خاندان «موصلی»، «فراهانی» و «وزیری» می‌پردازد که در توسعه و ترویج موسیقی ایرانی و اسلامی نقش مهمی ایفا کرده‌اند. نقشی که به‌مراتب از سایر نقش‌ها و هنرها مهم‌تر است؛ ابتدا به این دلیل که موسیقی در اسلام با محدودیت‌های خاص خود مواجه و تعاریف ویژه خود را داراست و بعد به این جهت که هنرمندان موسیقی‌دان ایرانی باید به‌گونه و سبکی با این هنر برخورد می‌کردند تا ذهن حاکمان اسلامی و فقها و علمای اسلامی را مشوش نساخته و موضوع و مسئله حرمت فقهی یا تقابل با دین مبین اسلام مطرح نگردد.