پنهان از چند لحاظ نشانه بلوغ هانکه در فیلم سازی است و نقطه‌ی گذاری است میان بیان مبتنی بر فرمش در نخستین فیلم ها و سبک جا افتاده اش در فیلم های اخیر. اوج مهارت هانکه را در این فیلم شاهدیم که سبک و موضوعش کاملا با هم جورند. روایت پنهان حول این پرسش مرموز می گردد که چه کسی ژرژ لوران را با دوربین زیر نظر دارد، ولی در واقع مسئله فیلم چیز دیگری است. پنهان میخواهد پرده از این حقیقت بردارد که تصاویر متحرک با ما چه میکنند، بیننده را قادر به چه کارهایی میکنند و چگونه ما را با وقایع روی پرده همدست میکنند. هانکه با گنجاندن مجموعه ای از ترفندهای فرمی در سرتاسر فیلم به ما یادآوری میکند که بیش از آن که با دوگانه گناهکار و بی گناه سروکار داشته باشد، دل مشغول برهم کنشی است که در رسانه های مختلف میان نظام تصاویر سازنده اش و مخاطبان برقرار است. (از متن ناشر)