دنیای طنز دنیای غریبی است! دنیایی که همه­‌ی وجودت را به بهت می­‌کشاند، بیدارت می‌­کند تا فراتر از همه­‌ رذیلت­‌ها و در جهت آسمان رستگاری گام پیش نهی…و قیصر خود نامی آشنا برای همه‌ی اهالی شعر و ادب است. قیصر شاعری است که به دور از همه­‌ی گرایش‌­های افراطی دل به شعر ناب داد و در پی رادی و مردی با همه­‌ی وجودش گام برداشت. از خیلی­‌ها سخن درشت شنید، اما بی­‌گمان به کسی سخن درشت نگفت و لحن شعرش خود گواهی است محکم بر این نگاه! در شعر قیصر، طنزها لباس یکرنگی برتن دارند، با تو صادقانه به گفتگو می­‌نشینند و با همه­‌ی سادگی خویش ناگهان در زیر پوستت می­‌دوند، بلندت می­‌کنند و آنگاه دستت را گرفته و تو را به سمت کوچه‌هایی می­‌برند تا نشانت دهند که درد یعنی چه؟… و در یک کلام، طنز در شعرهای قیصر، طنزهای زیرپوستی، طنزهای ناگهانی‌­اند! در شعر قیصر دردهایی که رنگ طنز دارند، با شکل‌­ها و ساختارهایی متفاوت خود را نشان می‌دهند. ساختار آن­‌ها، گاه کنایه است، گاه بازی زبانی، گاه تعابیری عامیانه، گاه تکرار و… قیصر انسان ناب بود و تنها از یک انسان ناب، شعر ناب می­‌تراود و شعر ناب، تنها، یکی از حسن­‌های اوست! برای شناخت اندیشه­‌ی او و همه­‌ی زوایای وجودش، باید احوال و آثارش را درست نگریست و به دقت مطالعه کرد. به امید آنکه ناگهان زود دیر نشود و حسرتی همیشگی نهاد ما نماند!