چه رازی در شب و سودازدگی شبانه وجود دارد که این چنین روح را مسحور و شیفته ی خود می کند؟ چه چیز در تاریکی شب هویدا می شود که نور را یارای مقابله با آن نیست؟ شب، جادوگر قهار سلطه جو، هر بار با طلسم ماه و ستاره، خواب را از چشم یک نفر می رباید و او را مجنون و مفتون، راهی سفر در دل سیاه و تاریک خود می کند. این شیفتگی و سفر درونی، گاه بر جان قلم می پیچد و آن را به ذهن جادو شده پیوند می زند تا اثری بیافریند که با آن قدرت و شکوه خود را به جهان بنمایاند. آری، شب، خود را این چنین معرفی می کند. در ادبیات پارسی هم طلسم سودازدگی شب بر قلم بسیاری از نویسندگان و شاعران، همچون صاعقه فرود آمده و آنان را چنان که دلباخته ای به وصف معشوق خود بنشیند، به خدمت خود درآورده است. این اشعار و نوشته ها به صورت پراکنده در آثار مختلف ادبیان این سرزمین به چشم می خورد اما عباس کیارستمی، هنرمند شریف و فقید ایرانی، ردپای مخلوق شب را در آثار فاخر و برجسته ی پارسی دنبال کرده و این مخلوق چموش را در دو مجلد وزین، به دام انداخته است. او طی سه سالی که به مطالعه و انتخاب این اشعار گذرانیده، موفق شده قریب به هفتصد شعر پارسی کهن و معاصر با مضمون شب را در دو مجلد مجزا برگزیند که اشعار کهن و کلاسیک با عنوان شب عاشقان بی دل و اشعار معاصر پارسی با عنوان شب ندارد سر خواب با همکاری انتشارات نظر به عرصه ی چاپ رسیده و در اختیار دوست داران شب و شعر قرار گرفته اند.