مردی اسطوره‌ای را می‌شناسم که از پالتویش گندم می‌روید و چمن سبز می‌شود او نوشته‌های میان مژه‌ها را و زیر مژه‌ها را می‌خواند و موسیقی چشم‌ها را می‌شنود من به همراه او روی برف و آتش گام بر می‌دارم در جنون باد و قهقهۀ طوفان به شیوۀ خرگوشی کوچک راه می‌سپارم و هیچ نمی‌پرسم «کجا»