در این کتاب ۱۵۸ حکایت به قلم حسن گل محمدی با محوریت شخصیت ملانصرالدین نوشته شده است. در این حکایت ها ملانصرالدین به تورنتو مهاجرت کرده و نویسنده مدام او را در این شهر می بیند و از طریق مطایبه و حکایت های طنز آمیز به نقد رفتار و کنش ایرانیان مهاجر می پردازد. نویسنده به نحوی از تفکراتی که به شخصیتی به نام ملانصرالدین در فرهنگ عامه ایرانیان نسبت داده شده استفاده کرده و نوشتارهایی به تناسب حال و هوای مسائل مهاجرت به رشته تحریر درآورده است تا هم زمینه های نقد در آن باشد و هم تبسمی به لب مهاجران آورد و هم حاصل تجربیات افراد فهیم و رند را به آیندگان بویژه به نسل های آینده مهاجر انتقال دهد. به عنوان مثال در حکایت اول مساله پول قرض دادن در مهاجرت مطرح شده است. نویسنده با این نوشتار سعی کرده به نقد آن دسته از مهاجرانی بپردازد که سعی می کنند با لطایف الحیل از بار پس دادن پولی که قرض گرفته اند، شانه خالی کنند. همچنین در حکایت دوم نیز به نقد رفتارهایی چون عوض شدن فرهنگ پوشش آقایان و بانوان ایرانی مهاجر و نوع رانندگی ایرانیان مهاجر، می پردازد. نویسنده در بخشی از پیشگفتار خود بر این کتاب نوشته است: «سال های بسیاری است که هر یک از ما با شخصیتی به نام ملانصرالدین یا ملا آشنایی نزدیک داریم و از او مطایبه ها و لطیفه هایی شنیده یا خوانده ایم. مطالبی که به ملا نسبت داده می شود آمیخته ای از تجربیاتی است که در آن حماقت و دانایی به صورت توام مطرح می شود... آنچه که ما باید در حال حاضر برایمان مهم باشد، نتایج و عبرت هایی است که ما می توانیم از این گفتارهای منسوب به ملانصرالدین کسب کنیم. شاید هم بتوانیم این گونه عنوان کنیم که مجموعه مطایبات منسوب به ملا سلیقه ها، تجربه ها و گفته های طنزآلود و نقد گونه انسان های گوناگونی بوده که در طول تاریخ به نام داستان های ملا برای نسل های مختلف به نگارش درآمده است.»