"اتللو" یکی از شاهکارهای ویلیام شکسپیر است و در زمرهٔ برترین تراژدی‌های او قرار دارد. در این نمایشنامه، شکسپیر به داستان ازدواجی بین اتللو و دزدمونا، بانوی ونیزی، می‌پردازد. ابتدا این ازدواج با شور و عشق آغاز می‌شود، اما به دلیل حسادت و تفاوت‌های مختلف از لحاظ نژادی، سنی، خاستگاه و فرهنگی، به نهایت به یک پایان فاجعه‌بار و خشونت‌آمیز می‌رسد. اتللو و دزدمونا از لحاظ نژادی، اجتماعی و فرهنگی تفاوت‌های بسیاری دارند، اما به نظر می‌رسد عشق قوی آنها بتواند تمام این تفاوت‌ها را غلبه کند. اما نقش ایاگو، یک شخصیت مرموز و خائن، همه چیز را تغییر می‌دهد. ایاگو از اتللو دشمنی برمی‌آورد و با استراتژی‌های خود، تصمیم دارد عشق اتللو به دزدمونا را نابود کند و از این طریق خودش را هم نابود کند. نمایشنامه "اتللو" با به تصویر کشیدن مسائل اجتماعی، نژادی، و عشق، از جزئیات زندگی انسانی با شکلی تراژیک و دردآور برخوردار است و هنرمندی شکسپیر در شناخت نفس انسانی و بیان زخم‌های عمیق روابط انسانی را نشان می‌دهد.