ایستگاه پایانی دنیا را تصور کن و پیرمردی که در آن جا ایستاده همچون کلمات در باران خمیده است و می گوید که من این جا هستم به انتظار مردی که قول یک اتاق را به من داده گفته است که اثاثیه ندارد حتی یک ذره هم برایم مهم نیست باران می بارد و اعتماد پیرمرد چونان ساده لوحانه و چونان کورکورانه می نمود که آینده ای آرام برایش می دید و تنها عابران می فهمیدند که کسی زیر برجستگی ماهتاب او را به بازی گرفته است