مشاوران مدرسه در طول آموزش اولیه خود، معمولا با انواع مدلهای مشاوره آشنا می شوند. تعیین اینکه آیا یک رویکرد مشاوره بهتر از دیگری کار می کند یا خیر، دشوار است؛ زیرا متغیرهای زیادی در فرآیند مشاوره وجود دارد. به عنوان مثال، اگر بخواهیم اثربخشی دو مشاور را که از یک مدل نظری یکسان استفاده می کنند، مقایسه کنیم، می توان تفاوت های عمده ای در نتیجۀ تاریخچه و موقعیت مراجع، تفاوت در سبک های ارتباطی مشاور یافت. کنترل چنین تفاوت هایی از نظر تجربی دشوار است. بنابراین اثبات اینکه یک رویکرد برای مشاوره بهترین راه مطلق است، تقریبا غیر ممکن می شود. بدون چنین مدرکی، این وظیفۀ مشاوران است که تمام تلاش خود را انجام دهند تا ببینند که مدل های درمانی که به کار می برند بهترین مدل برای رفع نیازهای هر مراجع است. این مسئولیت با آشنایی با مدل هایی شروع می شود که نشان داده اند در عمل بیشترین سود را دارند.