کجایید ای روزهای مست دلدادگی که برایم دیوانگی می‌کردید و قایق روحم را با عجله، به سمت آب می‌بردید کجایید ای وروجک‌های التماس، دور و بر زانوهایم نمی‌دانستم عشق، دامگاه چنین اسارتی‌ست بیایید میخ‌های تنم را بکشید از این صلیب، آزادم کنید!